ครูอาสาบางซื่อ

    โดยปกติแล้วงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติคงเป็นช่วงเวลาที่รอคอยของคนหลายๆคน ของหนอนหนังสือทั้งหลาย ของเด็กๆ เพราะอยู่ในช่วงเปิดเทอมใหญ่ สำหรับผมแล้วหลายปีมานี้ มุมมองต่องานนี้ของผมเริ่มไป ไม่ใช่เพราะงานไม่ดี ไม่ใช่เพราะคนที่มางานนี้ แต่เป็นเพราะตัวผมเอง "สัปดาห์หนังสืออีกแล้วเหรอแย่จัง เล่มที่ซื้อมาเมื่อสองปีก่อนยังไม่ได้เลย" คิดว่าคงจะมีอีกหลายคนที่เป็นอย่างนี้เหมือนกัน สำหรับงานปีนี้แล้วผมมีโอกาสได้ไปเยือนอีกครั้งในวันเสาร์แรกของงาน แต่คราวนี้กลับเป็นมุมมองที่ต่างออกไป ปกติทุกวันเสาร์ถ้าไม่ติดธุระไปที่ไหนช่วงครึ่งวันเช้า ผมจะไปช่วยสอนหนังสือ ครูอาสากลางเมืองที่ตึกแดง บางซื่อ วันนี้ตั้งใจไว้ว่าจะอยู่เป็นเพื่อนเด็กๆทั้งวัน อาจจะไปเล่นว่าวที่ทางรถไฟก็ได้ แต่สอนๆอยู่ก็เกิดนึกขึ้นมาได้ว่าช่วงนี้มีงานสัปดาห์หนังสืออยู่ ก็ถามดูว่าเคยไปงานสัปดาห์หนังกันบ้างหรือป่าว ปรากฏว่าไม่ใครรู้จักเลยครับ ตกลงแล้วเวลาที่เราไปงานแล้วเจอเด็กเยอะแยะเนี่ย เด็กพวกนี้มาจากไหนกัน ยังมีเด็กที่ไม่รู้จักงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ทั้งที่เค้าอยู่ที่บางซื่อต้นทางรถไฟฟ้าใต้ดิน ที่ผู้คนใช้เดินทางมางานสัปดาห์หนังสือแห่งนี้แท้ๆ ถามว่ามีใครสนใจอยากไปบ้าง เกือบทุกคนยกมือ เอาล่ะจะไปก็ได้นะแต่มีข้อแม้ว่าต้องขออนุญาตผู้ปกครองก่อน รวบรวมแล้วมีเด็กๆจะไปทั้งหมดแปดคน ซึ่งไม่น้อยทีเดียวสำหรับการดูแลในสถานที่ที่ผู้ต้องคนเบียดเสียดกัน อย่างนี้ แล้วผมเลยต้องไปหาชวนคุณครูอาสาคนอื่นที่ว่าง รวบรวมได้อีกรวมแล้วได้ครูห้าคน หลังเลิกเรียนเรานัดเจอกันตอนบ่ายสอง ปรากฏว่าแค่บ่ายโมงเด็กเริ่มมานั่งรอกันแล้ว เราเดินโดยนั่งรถซูบารุ (รถกะป๊อ) ออกมาต่อรถไฟใต้ดินที่ สถานีบางซื่อ ผมต้องเอาของไปเก็บที่ลนจอดรถจึงให้ทุกคนล่วงหน้าเข้าไปในสถานีก่อน แล้วตามเข้าไปทีหลัง เลยยังไม่รู้เรื่องค่าโดยสาร ว่าถึงแม้จะเป็นเด็กตัวเล็กแต่ถ้าสูงเกิน 120 cm ก็ต้องเสียเท่าผู้ใหญ่แล้ว ระหว่างทางเราพยายามสอนให้พวกเค้าสังเกต อ่านป้ายต่างๆ จดจำชื่อสถานี แล้วแต่ว่าจะนึกอะไรขึ้นมาได้ อีกสิ่งนึงที่พึ่งรับรู้คือถึงแม้พวกเค้าจะอยู่ใกล้สถานีเพียงแค่นี้ แต่เค้าเพียบจะไม่เคยใช้บริการโดยสารแบบนี้เลย ทำไมน่ะหรือ ข้อแรกคือไม่มีเวลาพาพาไปไหน เพราะคนที่นี่เค้าทำงานกันไม่มีวันหยุด ถึงแม้ว่าจะหยุดเพื่อพาไปลองคิดดูนะครับว่าค่าโดยสารสองคนไปกลับประมาณสองร้อยบาท ไม่ใช่น้อยๆ เลย งานสัปดาห์หนังสือผู้คนค่อนข้างเยอะ เราเลยต้องเดินจูงมือกันครูหนึ่งคนต่อเด็กหนึ่งบ้างสองคนบ้าง เข้าไปข้างในแล้วไม่รู้จะไปที่ไหนต่อ พอดีจำได้ว่าปกติด้านหน้าศูนย์มักจะมีที่สำหรับเด็กๆ เลยพากันมาที่ห้องนี้ ภายในมีการแสดงลิเกของพวกเด็กๆ สร้างความสนใจไม่น้อยกับพวกเด็กๆ ของเรา หลังจากนั้นก็ปล่อยให้เด็กๆ ไปร่วมกิจกรรม ตามซุ้มต่างๆ เช่นทำที่คั่นหนังสือ ตุ๊กตานิ้วมือ สมุด ระหว่างทำกิจกรรม สังเกตเด็กบ่นหิวข้าวอยู่ ครูเองก็เริ่มหิวอยู่เหมือนกัน เลยฝากคุณครูบางส่วนลงไปหาซื้ออะไรมากินลองท้องกันหน่อย ได้ซาลาเปากับน้ำเปล่าสองขวด พวกเรามานั่งปิคนิคกันตรงมุมห้อง ใครกำกิจกรรมเสร็จก็เบรคมากิน ก่อนกลับไปทำต่อ เพลินๆ พักเดียวก็ถึงเวลาต่อกลับแล้ว ผมเองแอบชวนเด็กๆ ไปกินไอสครีมกันต่อ กะว่าจำหาร้าน Swensen แต่นึกไม่ออกว่าจะไปที่ไหนดี ลองต่อรถใต้ดินไปที่ตึก fortune ปรากฏว่าไม่มีเลยเข้าร้าน Baskin Robbin แทนสั่งแบบรวมเจ็ดลูกมาสองชุด สังเกตว่าเด็กคนไม่เคยมากินแบบนี้นี้กัน เคยกินแต่ไอติมแถวบ้านรสชาติเลยไม่ไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่ ทำเอาท้องไส้ปั่นป่วนกันเป็นแถวๆ แล้วก็เวลาเดินทางกลับแล้ว ลงรถใต้ดินอีกครั้งไปที่สถานีบางซื่อ เด็กๆ ดูมีความสุขกันมาก คุณครูเองก็แอบสุขไปด้วย 

สิ่งที่ควรปฎิบัติ

1.    เตรียมตัวเตรียมใจ

2.    ควรมาตรงต่อเวลาหรือก่อนก็ยิ่งดี

3.    เน้นให้เด็กรู้จักคิด สอดแทรกจริยธรรม ความสะอาด การแบ่งปัน ช่วยเหลือ ฯลฯ

4.    พยายามฝึกให้เด็กรับผิดชอบอุปกรณ์การเรียนเองโดยจัดเก็บอุปกรณ์ให้ครบและเป็นที่

5.    ถ้าสามารถส่งเด็กกลับบ้านได้ก็จะดีเป็นการสร้างสัมพันธ์ภาพที่ดีระหว่างครูกับผู้ปกครองหรือคนในชุมชนเอง ถ้าไม่คุ้นเคยไม่ควรไปไหนคนเดียวโดยเฉพาะครูผู้หญิง ( ป้องกันไว้ก่อนเท่านั้น  )

6.    ควรมีการบอกลากันเมื่อจบชั้นเรียนด้วยวิธีไหนก็ได้ เช่นให้ทิ้งท้ายอะไรบ้างอย่างอาจจะเป็น กลอน คำสุภาษิต การประหยัดพลังงาน การทำความดีอะไรบางอย่าง คนละข้อ ....ฯลฯ

7.   ต้องการทราบข้อมูลเพิ่มเติม.... ฯลฯ สามารถสอบถามได้ที่ครูทุกคน

สิ่งที่ไม่ควรปฏิบัติ

1.    เน้นให้เด็กรู้จักคิด ไม่ควรทำแบบฝึกหัดให้เด็ก ไม่เน้นความถูกผิด ( ไม่มีการวัดผล)

2.    เป็นแบบอย่างที่ดีให้เด็กเช่น พูดสุภาพ , แต่งกายเหมาะสม ( ไม่โป้ ,สั้นจนเกินไป )

3.    ไม่ตามใจเด็กมากเกินไป เช่น ไม่ควรให้กินขนมในระหว่างเรียน ฯ